۱۰۰. سورت العاديات

وَالْعَادِيَاتِ ضَبْحًا

قسم په هغو اسونو دی چي په پرښهار ځغلي؛

فَالْمُورِيَاتِ قَدْحًا

بيا (په خپلو سومونو سره) سپرغۍ الوزوي؛

فَالْمُغِيرَاتِ صُبْحًا

بيا د سهار په څرک کښي يرغل کوي؛

فَأَثَرْنَ بِهِ نَقْعًا

بيا په دې وخت کښي د دوړو ګردونو بړبړكۍ جوړوي؛

فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعًا

بيا په همدې حالت کښي (د دښمن) کومي غونډي ته ځان ننباسي؛

إِنَّ الْإِنسَانَ لِرَبِّهِ لَكَنُودٌ

حقيقت دا دی چي انسان د خپل رب ډېر ناشكره دی.

وَإِنَّهُ عَلَىٰ ذَٰلِكَ لَشَهِيدٌ

او هغه په خپله په دې شاهد دی؛

وَإِنَّهُ لِحُبِّ الْخَيْرِ لَشَدِيدٌ

او هغه د مال او شتمنۍ په مينه کښي په ناوړه توګه اخته دی؛

۞ أَفَلَا يَعْلَمُ إِذَا بُعْثِرَ مَا فِي الْقُبُورِ

نو ايا (دا انسان) په هغه وخت نه پوهيږي چي كله په قبرونو کښي چي څه (ښخ) دي، هغه راوايستل شي؛

وَحُصِّلَ مَا فِي الصُّدُورِ

او په سينو كښي چي څه (پټ) دي، د هغو په رايستلو به د هغو پلټنه څېړنه وشي

إِنَّ رَبَّهُم بِهِمْ يَوْمَئِذٍ لَّخَبِيرٌ

هرو مرو د هغو رب په هغه ورځ ورڅخه ښه خبر دى.