۱۱۴. سورت الناس

قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ

ووايه: زه د خلکو رب ته پناه ور وړم؛

مَلِكِ النَّاسِ

د خلکو باچا ته؛

إِلَـٰهِ النَّاسِ

د خلکو حقيقي معبود ته؛

مِن شَرِّ الْوَسْوَاسِ الْخَنَّاسِ

د هغه وسوسه اچوونكي له شر څخه (پناه ور وړم) چي په وارو وارو ځي راځي؛

الَّذِي يُوَسْوِسُ فِي صُدُورِ النَّاسِ

هغه چي د خلكو په زړونو كي وسوسې اچوي

مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ

كه هغه له پيريانو څخه وي، یا كه له انسانانو څخه.